De toevallige reiziger

Geplaatst: 28-05-2013 | 28 mei 2013

Ik kan op één hand rekenen op alle plaatsen die ik bezocht voordat ik 23 was. Reizen maakte geen deel uit van mijn opvoeding. Het was niet iets dat mijn familie deed buiten de gelegenheidsreizen om mijn grootmoeder in Florida te bezoeken.

Op de universiteit heb ik het studeren in het buitenland overgeslagen omdat ik bang was dat ik iets zou missen. Ik ging twee keer naar Montreal, want als je jonger bent dan 21 en je geen voorjaarsvakantie in Cancún kunt veroorloven, is Montreal de dichtstbijzijnde plek om naartoe te gaan als je in Boston woont. Pas toen ik 23 was, verliet ik Noord-Amerika om Costa Rica te bezoeken, en dat deed ik alleen omdat ik dacht dat je dat zou moeten doen als je werkt. Met twee weken vakantie per jaar moet je ergens heen en plezier hebben, toch? Het was niet dat ik een brandend verlangen had om te reizen; het was gewoon iets dat ik dacht dat ik moest doen.

Maar die reis naar Costa Rica veranderde mijn hele leven. Daarna was ik verslaafd. Ik was verliefd. Ik was verslaafd. Ik moest in mijn leven reizen.

Een paar maanden geleden vertelde ik dit verhaal tijdens een radio-interview en de gastheer noemde me een toevallige reiziger.

Ik vond die zin leuk. De toevallige reiziger.

Ik had er nog nooit zo over nagedacht, maar het is passend.

In het begin had ik geen brandend verlangen om te reizen; het was gewoon iets dat gebeurde. Reizen werd slechts een bijzaak in mijn leven. Ik ben nooit wakker geworden omdat ik nomadisch wilde zijn.

Door een toevallige reiziger te worden genoemd, moest ik nadenken over de reizen die we als mensen maken.

Zijn ze opzettelijk of gebeuren ze gewoon? Hoe vaak ontdekken we onze reis alleen terwijl we er middenin zitten?

Ik denk aan de reis die ik heb gemaakt. Het begon in de eerste plaats als een eenvoudig verlangen om meer te reizen, veranderde toen in een sterker verlangen om een ​​tussenjaar te nemen, en werd toen voor altijd onderweg. Ik viel in reizen schrijven als een manier om dat te laten gebeuren.

Nu kan ik me niet voorstellen iets anders met mijn leven te doen.

Elke stap, elke draai en draai, gebeurde zonder enige voorafgaande planning of denken. In de woorden van Robert Frost, "weg leidt naar weg."

Ik vond mijn pad alleen toen ik erop zat.

Mijn gedachten gaan soms terug naar toen ik 23 was en in Costa Rica. Wat Costa Rica zo speciaal maakte, was dat het me liet zien dat ik het leven op mijn eigen voorwaarden kon leven. Reizen stelde me in staat om te doen wat ik wilde toen ik wilde. Het maakte elke dag zaterdag en vulde het met eindeloze mogelijkheden.

Ik denk aan mijn vriend Chris Guillebeau, die onlangs zijn reis voltooide om alle landen ter wereld te bezoeken vóór zijn 35e verjaardag, en hoe hij zijn reis beschreef als een die zich in de loop van de tijd heeft ontwikkeld:

U wilt een aantal landen zien.

Dan nog een paar meer.

Op een dag word je wakker en ben je op zoek naar elk land ter wereld.

Net als een dag word je wakker en besef je dat je een wereldreiziger bent geworden.

Je weet niet hoe het gebeurde. Je kunt niet precies het exacte moment bepalen waarop jij of je leven is veranderd.

Maar dat deed het.

Je eenjarenplan verandert in 18 maanden, dan 36 maanden, en dan, plotseling, vier je vijf jaar op de weg.

Je bent een reiziger. Het zit in je bloed. Het is wie je bent.

En jij zit en schrijft dit in je favoriete koffiewinkel in NYC, reflecteert over hoe je hier bent gekomen, denkt na over alle andere grote momenten in je leven en beseft dat de besten allemaal gebeurden als ongelukken.

En terwijl je je klaarmaakt om opnieuw te reizen, realiseer je je dat het soms het beste is om ergens in te vervallen.

Op een dag ga je op een pad, en de weg draait en draait, en je denkt dat je nog steeds op datzelfde pad bent totdat je stopt en rust. Dan kijk je rond en besef je dat je niet bent waar je van plan was te zijn, maar ergens beter.

Dan, daar, in deze nieuwe wereld, als je klaar bent om te vieren dat je nog een jaar ouder bent, kom je tot de conclusie dat geen enkel plan het beste plan is, en je bent blij om levensongevallen de weg te wijzen.

Hoe de wereld te reizen op $ 50 per dag

Mijn New York Times de best verkochte paperbackgids voor wereldreizen leert je hoe je de kunst van het reizen beheert, geld bespaart, buiten de gebaande paden raakt en een meer lokale, rijkere reiservaring hebt.

Klik hier voor meer informatie over het boek, hoe het u kan helpen en u kunt het vandaag nog beginnen lezen!

Bekijk de video: Eentonig klinkt het morgenklokje - Mannenkoor De Amore - Ronald Willemsen (Oktober 2019).