Een reis van 1.000 mint-theeën: reflecties op het reizende Marokko


Heb je ooit van een bestemming gehouden maar wist je niet waarom, of een manier om je gevoelens te uiten? Dat is mijn dilemma met Marokko.

In augustus ging ik met Intrepid Travel en stak een land uit dat al lang op mijn verlanglijstje stond. Ik reed op een kameel, dronk alle muntthee die ik kon vinden, raakte verdwaald in medina's en at meer couscous dan ik dacht dat menselijk mogelijk was.

Ik hield van de tour. Onze gids Rashid was vriendelijk, kostte ons om shisha te roken, stelde ons voor aan de lokale bevolking, en was over het algemeen erg behulpzaam. Ik maakte vrienden met mijn reisgenoten en kon met mijn kamergenoot opschieten. En Marokko zelf - wauw! Ik hield ervan over straat te lopen en te worden beroerd door de geur van 1000 verschillende kruiden, verdwaald in de doolhofachtige medina's met hun eindeloze hoekjes en gaatjes, de chaos van miljoenen mensen die rondliepen met verkopers strijden om je aandacht, en de karmozijnrode rood van de Sahara met zijn eindeloze glooiende duinen - ze waren alles wat ik wilde dat ze waren! Zeker, er waren veel overweldigende momenten waarop ik me een vis uit het water voelde en de dingen niet mijn kant op gingen, maar ik geniet van die momenten!

Reizen gaat over je ongemakkelijk voelen. Het is een van de redenen waarom ik zo veel genoten heb van Oekraïne, waar ik volledig uit mijn element was. Het land daagde me uit en ik vond het geweldig. Ik fouilleer er elke kans op!

Marokko was alles wat ik wilde dat het was. Het voldeed aan al mijn verwachtingen, maar om een ​​of andere reden was mijn ervaring moeilijk te verwoorden. Waarom kan ik niet zeggen hoe ik me voel over Marokko? Het zit me al maanden lastig.

Ik heb mijn brein pijn gedaan door erover na te denken, erover nagedacht te hebben in treinen en naar een knipperende cursor te staren terwijl ik erover probeerde te schrijven.

Toen, plotseling een paar weken geleden, raakte de reden me.

Eén constante in mijn reizen - en ik weet zeker dat velen van jullie hetzelfde zouden kunnen voelen - is die van een toetssteen, een bepalend punt waar de reis alles samenkomt en fungeert als een prisma voor alles wat de reis vertegenwoordigde. Tijdens mijn reis naar Japan was het een kennismaking met een local die Engels wilde leren. In Costa Rica ging het verloren in een jungle. In Oekraïne was het wodka aan het drinken met locals die minder Engels wisten dan ik Russisch kende (en ik weet alleen "proost" en "hallo"). Tijdens mijn eerste bezoek aan Thailand ontmoette ik die vijf mensen die mijn leven veranderden. In Ios werd het door de eigenaar van mijn hostel meegenomen naar een lokaal community-festival.

Mijn reizen draaien rond één herinnering die de reis kristalliseert en alles in beeld brengt. Elk van de momenten verbindt al mijn andere herinneringen aan een plek: het eten, de geuren, de bezienswaardigheden, de mensen. Het is het eerste dat me te binnen schiet als ik aan de plaats denk en als de deur naar alle andere herinneringen fungeert.

Ondanks de geweldige tijden die ik had en de geweldige reisroute die Intrepid samen heeft samengesteld, realiseerde ik me dat de reden waarom ik zo tweeslachtig over Marokko ben, is omdat ik die toetssteen niet heb. Er is geen 'whoa'-moment waarop ik kan wijzen naar waar ik me erg verbonden voelde met het land, waar alles samenkwam.

Maar het schrijven van dit artikel heeft me doen beseffen dat ik duizenden kleine momenten heb - staren naar de miljoen sterren in de schaduw van de woestijn, ronddwalen in de lege ruïnes van Volubilis, nieuwe voedingsmiddelen ontdekken met een aantal geweldige Australiërs tijdens mijn tour, vrienden maken met de vis verkopers en zich verspillen aan verse zeevruchten in Essaouira, verdwalen in medina's, afdingen op een schaakspel en lachen met de verkoper, en drinken van ongeveer 1.000 potten muntthee (OK, een beetje overdreven, het was waarschijnlijker 999).

Dus misschien heb je dat ene speciale moment niet nodig. Misschien heb ik te lang op die toetssteen als steunpilaar vertrouwd.

Paul Theroux zei ooit dat reizen achteraf alleen glamoureus is. Ik weet niet zeker of ik het daarmee eens ben, maar waar ik zeker van ben, is dat ik achteraf pas echt waardeer de tijd die ik in Marokko heb doorgebracht en hoe uniek het was.

Soms raken je zintuigen zo gehavend dat het tijd kost om het stof te laten bezinken, de te verwerken gedachten en de prachtige momenten om doorheen te schijnen.

*****Opmerking van de uitgever: Ik ging naar Marokko met Intrepid Travel tijdens hun Best of Morocco tour. Het maakte deel uit van mijn voortdurende samenwerking met Intrepid Travel. Ze dekten de kosten van de reis, vlucht en maaltijden.